Logeren Oegandese familie & bijzondere ontmoeting

Wil je het échte Oegandese leven ontdekken? Ga dan logeren bij een Oegandees gezin. En dat hebben we de afgelopen 2 dagen en 3 nachten gedaan. We hebben gelogeerd bij het gezin van Caphas en Edith Mugabi. Zij hebben 3 kinderen: de 10-jarige Enok, de 7-jarige Emily, de 1 ½ jarige Elin. Daarnaast wonen er nog 2 meiden bij hen in die helpen in het huishouden en die Edith ook ‘mama’ noemen, omdat ze zelf geen moeder meer hebben. Dit zijn de 17-jarige Dora en de 16-jarige Jolie. Het gezin woont in het dorpje Kinoni, zo’n half uur rijden van het stadje Masaka. Naast hun huis staat het vrijwilligershuis waar vrijwilligers van Be More (de organisatie waarmee ik naar Oeganda ben geweest) verblijven. Ik heb daar vorig jaar een maand gewoond met Sanne, Corine en Grietsje. In deze weblog zal ik jullie vertellen over ons verblijf bij dit gezin, de projecten die we bezocht hebben en wat we hebben kunnen doen voor 3 weeskinderen en hun 70-jarige oma.

Weerzien met het gezin Mugabi
Op donderdag was het erg slecht weer in Masaka. Het regende pijpenstelen. We zouden met de bus naar onze volgende bestemming, maar omdat het zo hard regende bracht Joseph, de eigenaar van Masaka backpackers, ons naar Kinoni. Het weerzien met de familie Mugabi was echt geweldig leuk! Toen ik uit de auto stapte zag ik direct al een paar bekende gezichten van buurtkinderen opduiken. Toen kwam 17-jarige Dora naar buiten gerend. We kregen een hele dikke knuffel. Toen we de binnenplaats van het huis inliepen kwam Edith er direct aan met de kinderen en Jolie. We kregen van iedereen een hele dikke knuffel. Het was super leuk om iedereen weer te zien! De vader, Caphas, was nog op zijn werk en zou later die dag komen.

Het huis
Het huis van de familie heeft een ommuurde binnenplaats die afgesloten is met een grote ijzeren deur. In de hoek van de binnenplaats is een hokje: de latrines. Dit is de plek die ik heb gemist als kiespijn: het gat in de grond waar ieder zijn/haar behoefte in doet en waar ’s nachts mijn grote vrienden de kakkerlakken uit omhoog kruipen. Gelukkig heeft het gezin deze gaten overdag netjes afgesloten met een stuk hout. Hierdoor blijft de stank gelukkig binnenin en de kakkerlakken ook! De binnenplaats is de plek waar de deur van onze logeerkamer op uit komt. Naast onze kamer zit de keuken: een klein hokje met zwart geblakerde muren. Er wordt hier op de grond gekookt op een stoofje met zwarte kolen erin. We kregen een nette kamer met vrolijk gekleurde papyrus matten op de grond en een bed voor 1 ½ persoon. Erg knus dus! Edith had zelfs ook een grote doos met flesjes drinkwater voor ons klaargezet. De binnenplaats is een plaats waar altijd volop geleefd wordt. De afwas wordt er gedaan in grote teilen, de was wordt er gedaan en hangt er te drogen en de kinderen, Dora en Jolie wassen zich er. Ook spelen de kinderen er volop. Dus altijd erg gezellig!

Afscheidsfeestje vrijwilligers
Die donderdag vielen we met onze neus in de boter. Er zaten in het vrijwilligershuis 5 vrijwilligers waarvan er 4 die avond terug naar huis zouden gaan. Er was dus een afscheidsfeestje. Hadden wij even geluk! Edith, Jolie en Dora hadden uitgebreid gekookt: zoete aardappels, ground nut saus, matoke, spaghetti, rijst, groentesaus enz.. Ook de boda boda jongens, Vincent en Siraji, die ons vorig jaar overal naartoe brachten waren aanwezig. Het weerzien was echt ZO leuk!! Ik hoorde de brommers aankomen en rende snel naar buiten. Ineens zag Siraji mijn gezicht. Hij slaakte een kreet en kwam naar me toegerend. Ik kreeg zo’n dikke knuffel dat ik bijna stikte! Daarna gebeurde hetzelfde nogmaals, maar dan met Vincent. Ze vertelden me dat ze hadden gehoord dat ik in augustus zou komen. Het was nu echter al eind augustus dus ze dachten dat ik niet meer zou komen. En daar stond ik ineens. Ze waren compleet overdonderd en hebben denk ik het eerste uur beiden niet meer mijn hand losgelaten!

Verder waren er nog 2 extra bodaboda mannen. Siraji had namelijk de afgelopen maand malaria gekregen en was een tijdje uit de running. Daarnaast waren de vrijwilligers in de eerste met 6 personen. Ze hadden dus 3 bodaboda brommers nodig. Hans en ik hadden voor Siraji en Vincent een nieuwe telefoon meegenomen die ik had gekregen van mijn collega Jeroen. De beide mannen waren helemaal door het dolle heen! Siraji zijn telefoon hing namelijk al een jaar aan elkaar met tape! Nu had hij een telefoon waar je zelfs video’s en foto’s mee kan maken. Hij heeft ons wel 100 keer bedankt en met hem alle gezinsleden en bodaboda mannen. Zij wilden ons namelijk bedanken dat we aan een paar van hen een telefoon hadden gegeven! Eén van de andere (zéér bescheiden) bodaboda mannen die ik niet kende, bleek een telefoon te hebben die om het uur alweer leeg was. Gelukkig hadden we nog een extra telefoon bij ons en die hebben we hem gegeven. Weer kregen we van iedereen een knuffel om te bedanken dat we hem een telefoon hadden gegeven.

De rest van de avond hebben we met z’n allen staan dansen in de propvolle kamer. Het was een super gezellige avond! Wel miste ik mijn Pelido vriendinnetjes (Sanne, Corine & Grietsje) enorm! Er miste steeds iets en dat waren zij!

Op visite bij de kakkerlakken
Er was één ding waar ik niet zo blij mee was de afgelopen dagen: de kakkerlakken. Gelukkig zaten ze niet in onze kamer, maar waar we vorig jaar ’s avonds een pot hadden om binnen op te plassen, hadden we die deze keer niet. We moesten dus gewoon als het donker was naar de latrine op de binnenplaats. Ondanks de houten platen op de gaten komen de kakkerlakken in het donker toch overal vandaan. Je wilt al helemaal niet weten wat je ziet als je die platen optilt! Tijdens mijn eerste (en diect laatste) avond bezoek aan de latrine, stak ik mijn hoofd om de hoek en ja hoor: de muur zat vol met zo’n 20 kakkerlakken van ongeveer 5 tot 8 cm groot. Allemaal met enorme voelsprieten en harige poten. De lichten waren kapot dus daar stond ik met mijn mini zaklampje. Het enige wat ik dacht was: “was ik maar een man. Dan kon ik gewoon blijven staan!” Maar helaas… ik moest toch echt gaan zitten boven dat donkere gat waar af en toe zo’n vieze strontkever uitkroop (excuses voor mijn taalgebruik, maar dat zijn het nou eenmaal). Om de kakkerlakken in het gat te houden als ik er boven geknield zat, hield ik het zaklampje tussen mijn tanden geklemd. Nu kon ik in het gat schijnen; ze zijn namelijk doodsbang voor licht. Boven me, naast me en voor me: overal kropen die vieze beesten. En het is nog een smal hokje ook! Je móet je voeten dus wel tegen beide muren zetten als je goed wilt mikken. Ik was bang dat als ik ging knielen, ik zou gaan wankelen en mezelf zou moeten opvangen met een hand tegen de muur. Je zult altijd zien dat je dan natuurlijk net een kakkerlak met je hand plet. Je begrijpt: horror op en top. Gelukkig bleef het wankelen uit, maar toen ik de eerste keer in het donker knielde boven dat gat zag ik onder mij twee lange voelsprieten verschijnen. De dagen daarna besloot ik om ’s avonds niks meer te drinken. Alles om ’s avonds niet op visite te moeten bij de kakkerlakken.

Verassende ontmoeting!
Op vrijdag gingen we met Caphas langs (bijna) alle projecten waar ik vorig jaar met San, Cor en Grietsje aan gewerkt heb. Toen we op pad gingen begon het ineens waanzinnig hard te regenen. De regentijd begin in september, maar is dit jaar vroeg. Het kwam met bakken uit de hemel. Toch moesten we de auto uit, want Caphas wou ons een nieuwe plek laten zien waar ze kippen en varkens hielden voor het chickenproject en het pigletproject. Vanuit de auto renden we het dichtstbijzijnde huis binnen om te schuilen voor de regen. In de eerste instantie dacht ik dat we een opslagschuur voor kippenvoer waren binnengerend, maar toen onze ogen enigszins waren gewend aan het donker zagen we dat hier iemand woonde. Op een paar papyrusmatten zat een oude mevrouw. Toen ik haar een hand gaf zag ik in een van de deuropeningen (waar allemaal geen deuren in zaten) een paar glinsterende ogen en een enorme witte glimlach. Tot mijn grote verassing zag ik ineens wie het was: Barbara! Vorig jaar hebben we met een stel kinderen van de Happy Hours basisschool water gehaald voor bejaarden. Er was één meisje die me direct opviel. Ze heeft de hele weg mijn hand vastgehouden. Engels kon ze amper en ze was enorm verlegen. Toch kreeg ik de dag erna van haar een brief. In de brief vroeg ze in hakkelig Engels hoe het met me was en of ik haar vriend wou zijn. In Nederland heb ik haar een brief teruggestuurd met een foto die er van ons gemaakt was. Deze brief heeft een volgende vrijwilliger aan haar gegeven. Ik was dus totaal verrast dat we nou net háár huis binnen waren gelopen om te schuilen. Barbara herkende me ook direct. Haar smile kreeg ze niet meer van haar gezicht. Het was prachtig om te zien. Na Barbara kwam ook nog een klein jongetje binnenlopen: Emma van 7 jaar en haar broer Jimmy van 15 jaar.

Caphas vertelde ons toen het droevige verhaal: de vrouw van 70 jaar had 7 kinderen. Van deze kinderen leefde er nog maar één. De rest was gestorven aan HIV/aids. De enige kleinkinderen die nog leefden en geluk hadden geen HIV/aids te hebben, waren Barbara, Emma en Jimmy. Caphas vertelde dat dit gezin echt zéér, zéér arm is. Vooral de oude vrouw had enorm veel zorgen: de kinderen moeten te eten hebben en ze wil haar kinderen zo graag naar school hebben zodat ze niet ooit met zulke grote zorgen als haar hoeven te zitten. De oude mevrouw kon het allemaal echter amper betalen. Zó verdrietig! De kleding van de kinderen was ook niet om aan te zien. Overal zaten gaten in en het jurkje van Barbara. Wat voorheen wit was, was nu bruin. Het jurkje hing in het midden nog net aan elkaar met een paar stukjes stof.

Toen het gestopt was met regenen liet Caphas ons de kippen zien. Het enige waar de oude vrouw iets aan verdiende was met de verkoop van wat eieren. Achter het hok met de kippen was nog een hok waar een varken in zat wat ze had gekregen door het pigletproject. Daarachter was een stukje land. De droom was om hier ooit clonical koffieplanten te gaan planten. Na het planten hiervan kun je na een jaar al de eerst bonen plukken en daarna nog 40 (!) jaar lang twee keer per jaar oogsten en de bonen voor een goede prijs verkopen. De koffieplanten én ‘fertilizer’ (speciale voeding) die hiervoor gebruikt moeten worden zijn echter heel duur. Hans en ik besloten dat we écht iets wilden doen voor deze vier mensen. Gewoon geld geven is éénmalig en helpt dus maar heel even. Daarom hebben we besloten om voor hen alle koffieplanten die op de oude vrouw haar land passen te kopen. Inclusief fertilizer. Dit kost in totaal zo’n 300 euro. Een bedrag wat deze vrouw never nooit niet zelf op kan brengen. En nu heeft ze vanaf volgend jaar er 40 jaar lang plezier van en kunnen de kinderen naar school. Caphas gaat alles voor ons regelen en vertelde het direct aan de oma van Barbara. Ik heb volgens mij nog nooit iemand zó blij gezien! Ik denk dat ze ons wel 100 keer heeft gezegd dat ze ons zeer, zeer, zeer, zeer dankbaar is.

Projecten bezoeken
Ik moet zeggen Pelido dames: de resultaten van de projecten zijn écht verbluffend! Dit had ik nooit verwacht. Wat een ontwikkelingen! Grote complimenten voor de community, Caphas en zijn partner Matthias, Be More en alle vrijwilligers! Ook de mensen die vorig jaar een donatie hadden gemaakt voor ons werk daar: jullie geld is enorm nuttig geweest!! Hierbij een kleine terugblik van enkele projecten waar wij toen aan gewerkt hebben en/of ons donatiegeld aan besteed hebben:

Craftwoman
Het winkeltje van de crafwoman hangt nu vol met sieraden gemaakt van de papierenkralen. Ook hebben de vrouwen nu een naaimachine en maken ze tassen en jurken. Van de opbrengst van hun verkopen hebben ze al twee koeien kunnen kopen. Verder hebben ze een honingproject en verkopen ze straks dus ook honing van hun eigen bijen! Ook op andere plekken vind je grote bakken waar de bijen honing in maken. Hier hebben dus ook weer veel gezinnen profijt van.

Clonical coffee
Van een groot deel van ons donatiegeld hebben we vorig jaar een enorme zak clonical coffeebeans gekocht. We zijn er ook bij geweest toen deze werden gezaaid. Inmiddels zijn dit allemaal plantjes geworden die voor een lage prijs verkocht zijn in de community. En dat zie je: echt overal in de community staan al behoorlijke grote planten waar nu al koffiebonen van geplukt kunnen worden. Ik was zeer verbaasd over hoeveel van deze planten je nu ziet in het enorme landschap! Een pracht resultaat waar heel veel gezinnen profijt van hebben voor de komende 40 jaar!

Happy Hours school
Vorig jaar hebben we het enorme stuk grond gezien wat gekocht was om een school op de bouwen voor Happy Hours. En nu? De gehele school staat er al! Inclusief enorme playground voor de kinderen. Ze hebben zelfs schommels. En de school ziet er verbluffend mooi uit! Wat een ruimte hebben ze nu. Het is niet te vergelijken met de hokjes waar de kinderen vorig jaar nog les in kregen.

Verrassing voor Barbara, haar broertjes en oma
’s Avonds lagen we nog lang wakker van alles wat we gezien hadden. Hoe we Barbara en haar broers en oma aantroffen zat ons niet lekker. Daarom hebben we besloten om de volgende dag met Edith te gaan winkelen voor kleding voor de kinderen. Voor Barbara kochten we een nieuwe rok, hemd en jasje met korte mouwen, voor Emma een polo met een stevige broek en voor Jimmy een polo, een T-shirt en sokken. Gitta, één van de vrijwilligsters die nog een extra dag in het vrijwilligershuis zat, gaf ons nog voetbalschoenen voor Emma mee en een kussen voor de oude mevrouw. Ook hebben we 2 enorme avocado’s meegenomen voor hen.

Barbara wist natuurlijk niet dat we kwamen. Toen ze ons om de hoek zag komen verscheen die prachtige lach weer op haar gezicht. Binnen pakten we alles uit en gaven we ieder zijn/haar cadeau. De kinderen verdwenen met hun nieuwe spullen direct in een hokje en kwamen er een paar minuten later weer uit met hun nieuwe kleding aan. Ze glommen van trots. Iets later verdwenen zij weer en kwamen terug met weer hun oude kleding aan. Blijkbaar wilden ze deze kleding voor netjes houden. Ze hadden ieder twee eieren in hun handen. We kregen als dank in totaal 6 eieren mee. Ik wou ze weigeren, maar in hun cultuur is dat onbeschoft. Ze bieden het enige aan wat ze hebben. Zó lief. Ik denk dat dit één van de mooiste momenten was van onze hele vakantie!

Caphas heeft beloofd dat hij ons op de hoogte houdt over de situatie van Barbara, haar broers en haar oma. Als Barbara en haar broers klaar zijn met de basisschool willen we graag weten of ze ook naar de middelbare school kunnen (financieel). De middelbare school kost namelijk per kind zo’n 200 euro per jaar. We willen afwachten of dit dan betaald kan worden van de koffiebonen opbrengst. Kan dit niet, en blijven ze dus thuis na hun basisschool, dan gaan wij de middelbare school voor hen proberen te betalen. Uiteraard weten zij dit niet. Hans en ik hopen natuurlijk dat ze dit straks zelf kunnen betalen van de koffiebonen opbrengst. Eén ding weten we wel: we willen er voor zorgen dat deze drie kinderen niet zo’n leven tegemoet gaan als hun oma en Barbara haar droom waar kan maken: lerares worden.

Bezoek Justine & Shakira
Zaterdag zijn we met Siraji op pad geweest om op bezoek te gaan bij de gehandicapte meisjes Shakira en Justine. Voor Shakira hebben we vorig jaar van een deel van ons sponsorgeld een rolstoel gekocht. Shakira is 18 jaar en kroop al 17 jaar over de grond omdat de fysiek en mentaal gehandicapt is. Justine is een meisje van 6 die ook fysiek en mentaal gehandicapt is. Nadat vrienden van mij, Anne en Susan, mijn weblog vorig jaar lazen, hebben ze besloten om een rolstoel te regelen en deze naar Oeganda te laten brengen met een KLM vliegtuig. Dit is allemaal gelukt en afgelopen jaar heeft Justine haar prachtige rolstoel. Ze komt tegenwoordig ook buiten en haar moeder kan haar werk doen, omdat ze Justine niet meer alleen thuis hoeft te laten. Het was heel mooi om de twee meisjes weer te zien. Justine haar rolstoel was door vrijwilligers iets aangepast, omdat de rolstoel vrij groot was voor zo’n klein meisje. Er zijn nu kussens ingenaaid en ze zit nu heel stevig. We hebben de oma van Shakira (die voor haar zorgt) 2 grote avocado’s gegeven en ook aan de moeder van Justine. De meisjes hebben ieder een kinderzonnebril van ons gekregen. En wat was dat mooi bij Shakira: die kroop direct naar de buren om de zonnebril te showen!

Nog maar net op de wereld & nu al malaria
We zijn ook nog even naar het nieuwe huisje (of moet ik zeggen ‘hok’?) van Siraji geweest. Hij vertelde dat zijn nichtje van 17 nu bij hem inwoont. Ze is zwanger geraakt van haar vriend, maar die is spoorloos verdwenen zodra hij hoorde dat ze zwanger was. Ze heeft 8 maanden geleden een jongetje gekregen. Haar vriend is nog steeds spoorloos. Siraji heeft de zorg voor hen op zich genomen. Het meisje slaapt nu met haar baby op een matras op de grond naast Siraji. Rond hun hoofden wemelt het van de stof dat door een grote kier onder de deur naar binnen waait. Toen we bij zijn kamer aankwamen zagen we het meisje bij een klein bundeltje zitten dat op een deken op de grond lag. Het was het kleine jongetje. Ze keek zéér bezorgd en had de tranen in haar ogen. Wat bleek? Het kleine hummeltje is nog maar 8 maanden oud en heeft nu al voor de 2^e keer malaria! Het kereltje gloeide van de koorts. Het was ZO’N zielig gezicht!! Siraji heeft hem ’s middags direct meegenomen naar de dokter voor medicijnen. Ik word hier echt erg verdrietig van. Het kleine mannetje slaapt niet eens onder een muskietennet en leeft in zo’n ongezonde omgeving!

Dereck
Wat nog wel erg verdrietig was, was dat ik één van de buurtkinderen miste die er vorig jaar steeds was: de kleine, dunne, altijd vrolijke Dereck. Toen ik naar hem vroeg wist iemand uit de buurt te vertellen dat Dereck in maart 2011 was gestorven. Het bleek dat hij HIV/aids had. Ook zijn beide ouders waren hier al aan gestorven. Dereck zijn gehoor en zicht vielen de laatste dagen van zijn leven uit en hij had erg veel pijn. Dit kleine mannetje bleek dus geen enkele kans te hebben in dit leven, aangezien hij met HIV/aids werd geboren….

Afscheid
Zondagochtend hebben we afscheid van iedereen genomen. We hebben zo’n enorm leuke tijd gehad bij het gezin! Edith kwam echter met tranen in haar ogen die ochtend haar slaapkamer uit. Ze had net een telefoontje gehad dat het heel slecht ging met haar moeder en deze ’s nachts was opgenomen in het ziekenhuis van Kampala. Ik werd er zo verdrietig van om die lieve Edith zo huilend te zien! We hebben dus afscheid genomen van iedereen en hebben gezegd dat ze zo snel mogelijk naar Kampala moest gaan om bij haar moeder te zijn. We zijn die ochtend op de bus gestapt naar Kabala om vanaf daar een taxi te nemen voor de laatste 8 km naar lake Bunyoni. Het was een grote bus met een soort van bioscoopstoelen. We hadden dus heerlijk veel zitruimte. We zaten echter achterin en bij elke hobbel werden we gelanceerd. Er zat namelijk enorme vering in de bus. Iets té goed: onze hoofden hebben zelfs twee keer het plafond geraakt! Haha! We kwamen af en toe niet meer bij van het lachen, waarbij sommige Oegandesen ons niet begrijpend aankeken. Dit was toch heel normaal? We hebben ook nog een uur stilgestaan, omdat de verkeerspolitie om een één of andere reden de bus van de weg haalde. De chauffeur stond toen een uur te schelden op de politie en toen mochten we weer door. Mooi om te zien hoe dat hier gaat. Je moet je er maar bij neerleggen. Het is ook verbazingwekkend hoe goed je leert slapen in zo’n bus die zo enorm hobbelt. Ik slaap tegenwoordig overal doorheen!

Lake Bunyoni
Bij lake Bunyoni aangekomen regende het weer keihard. Het meer ligt heel hoog en het was dus ook nog eens heel koud. Gelukkig hadden we hier een lekkere warme douche na 3 dagen niet douchen. Bij Edith & Caphas hebben we niet gedoucht, omdat de (enige) kraan in de binnenplaats het al 7 maanden niet deed en we ons bezwaard voelden om dan te douchen met het water wat ze 1 km verderop moesten halen in jerrycans. Bij lake Bunyoni hebben we lekker even de tijd genomen om te lezen, schrijven enz. We konden toch niet veel doen, omdat het koud was en vaak regende. Het was een heerlijke tijd om even helemaal niks te doen na al dat reizen. Alleen de laatste dag (dinsdag) was het ietsje warmer. Toen hebben we samen een heel eind in een kano, gemaakt van een halve boom, gevaren.

Bijna naar huis…
Nu zitten we in Masaka. We slapen weer bij Joseph zijn backpackers. Vrijdag 2 september vertrekken we nog eenmaal met de bus. Deze keer naar onze eindbestemming: Entebbe. De bus doet hier zo’n 2 ½ uur over. Peanuts met wat we inmiddels gewend zijn! Zaterdag brengt Steve of een vriend van Steve ons de kettingen die we bij Steve hebben achtergelaten, gaan we nog de botanical gardens bezoeken en zondagochtend om 4.00 uur vliegen we via Caïro terug naar Brussel. In Brussel nemen we dan de trein naar Rotterdam en vanaf Rotterdam gaan we dan weer naar ons huisje in Zwolle. Heerlijk om al onze kleding ook weer eens goed te wassen. Wat een luxe is alles dan: een wasmachine, een afwasmachine, het licht dat altijd werkt en altijd stromend warm water! En natuurlijk onze 2 lieve katten weer zien en onze familie en vrienden.

Eén ding staat vast: wat hebben we prachtige dingen gezien, meegemaakt, veel bijzondere en lieve mensen ontmoet uit Oeganda en van buiten Oeganda en heel veel geleerd over een andere cultuur. We hebben onwijs genoten en het voelt alsof we héél lang weg zijn geweest. Van de grote drukke stad Kampala, naar het noordelijke rustige Gulu wat nog zo kort geleden zoveel verschrikkingen heeft meegemaakt, de prachtige ontmoeting met de bijzondere vrouwen die de sieraden maken voor Beadies4life, naar de enorme savanna van Murchison Falls met al haar dierenpracht, de indrukwekkende Nijl waar je niet omheen kunt, de ondoordringbare jungle van Kibale forest, de gezellige drukte van Masaka, de community van Kinoni die zoveel bereikt hebben door het initiatief van 2 bijzondere heren, de hooglanden rondom lake Bunyoni. Een bijzonder land met zoveel verschillende landschappen en mensen.

Bedankt aan iedereen die onze weblog trouw heeft gelezen. Ik hoop dat jullie het leuk vonden. Ik vond het vooral erg fijn om te kunnen schrijven (wat ik zo graag doe) en mijn verhalen met jullie te delen. Thuis plaats ik hier ook nog enkele filmpjes. De verbinding hier in Oeganda is daar iets te traag voor. En wie weet wanneer ik weer een nieuwe weblog ga schrijven: wordt het dan vanuit Suriname, Zuid Afrika, Namibië of een heel andere bestemming? Eén ding weet ik wel zeker: we gaan vast ooit nog eens terug naar Oeganda om te kijken hoe het gaat met alle bijzondere mensen die we hier (weer) ontmoet hebben, de vrouwen in het noordelijke Gulu te bezoeken en om te kijken hoe het gaat met de drie weeskinderen Barbara, Emma en Jimmy!

Bedankt voor al jullie lieve, leuke, gezellige reacties van de afgelopen maanden!

Tot snel!

Liefs en veel groetjes,

Hans en Malou